کسی دیگر نمی کوبد

    در این خانه ی متروک ویران را

    کسی دیگر نمی پرسد

    چرا تنهای تنهایم

    و من چون شمع می سوزم

    و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند

    و من گریان و نالانم

    و من تنهای تنهایم

    درون کلبه ی خاموش خویش

    اما کسی حال من غمگین نمی پرسد

    و من دریای پر اشکم

    که طوفانی به دل دارم

    درون سینه پر جوش خویش

    اما کسی حال من تنها نمی پرسد

    و من چون تک درخت زرد پاییزم

    که هر دم با نسیمی می شود

    برگی جدا از او

    و دیگر هیچ چیز از من نمی ماند...

دوباره می سازمت وطن    

اگر چه با خشت جان خویش

ستون به سقف تو میزنم   

اگرچه با استخوان خویش

دوباره میبویم از تو گل       

به میل نسل جوان تو

دوباره میشویم از تو خون    

به سیل اشک روان خویش

اگرچه صد ساله مرده ام    

به گور خود خواهم ایستاد

که برکنم قلب اهرمن        

به نعره انچنان خویش

اگرچه پیرم ولی هنوز        

مجال تعلیم اگر بود

جوانی آغاز میکنم            

کنار نوباوگان خویش

از کی معنای واقعی زندگی رو فهمیدم ....نمی دانم!

از کی تنهایی رو در آغوش گرفتم ......نمی دانم!

نمی دانم چگونه باید این خلوت رو شکست.....نمی دانم!

تا به کی با لبخندی تلخ بر لبانم در دل باید گریست .....نمی دانم!

تا به کی دوشهایم بار کش این همه غم و اندوه باید باشد.......نمی دانم!

تا به کی درختان باغ زندگیم با شروع نکردن بهاری نو به خزان خواهد رسید .....نمی دانم!

 ولی می دونم قدم زدن در میان برگهای خزان دلم و با شنیدن صدای خرد شدن آنها مانند دل خودم

که شکسته یا قدم زدن زیر باران پاییزی که همانند اشکهای من جاری و روان است و با برخورد

به چهره ام از دیده شدن اشکهایم جلوگیری میکنه تنها رهایی بخش دل خسته من اند

تا به کی خزان دل؟!

آن شب دوباره غصه ی تنهایی ، از اشک های چشم تو پیدا شد

بغض نگاه غمزده ی باران ، در ساحل نگاه تو دریا شد

آن شب دوباره دست و دلم لرزید ، شوری عجیب در دل من گل کرد

شوری شبیه شعر و شب شبنم ، از لابه لای پنجره پیدا شد

یادش به خیر آن شب پر احساس ، ماندیم و عاشقانه غزل خواندیم

اما دریغ ! رفتی و آن احساس ، افسانه ی تمام غزل ها شد

تا شهر چشم های تو راهی نیست ، تا شهر آب ، آینه و باران

شهری که پلک های پر از مهرش ، با غنچه های پنجره ها وا شد

در واپسین یک شب نم خورده ، از کوچه های شهر ، گذر کردم

اما تو را نیافتم و یادت ، در کوچه های شهر ، معما شد

باید سفر کنم به تو اما نه ... دیگر به تو نمی رسم ای رویا

حالا بیا ببین که دلم بی تو ، در غربت نگاه ، چه تنها شد 

دلم بی تو ، در غربت نگاه ، چه تنها شد

 کاش همان کودکی بودیم که حرفهایش رااز نگاهش میشد خواند،اما اکنون اگر

 فریاد هم بزنیم کسی نمی فهمد ودلخوش کرده ایم که سکوت کرده ایم.

 سکوت ((پر))بهتر از فریاد ((توخالی)) نیست؟

 فکر میکنیم کسی هست که سکوت ما را بشکند اما افسوس که انتظار بی فایده است.

 آنقدر از گذشته ات سر افکنده ای که نمی توانی به آینده بیندیشی و آنقدر صهبای نفس سر کشیدی که جایی برای خدا نگذاشتی.

آنقدر در زندگی دویدی که آخر هم بدهکار شدی. چه شد که دلپاک آمدی و روی

 سیاه خواهی رفت،حال تویی و روزنه امید بخشش پروردگارت.اویی که سالهاست که فراموشش کرده ای اما باز هم تو را میخواند.

خاطراتم میخکوب میکنم                                                                     

سرزمین خشک خاطره یخ زده  و فرسوده شده

زندگیم بوی غربت و بی قراری گرفته

رفاقتها پوچ وتو خالیست

وحال کوچ تبلور زندگیست

باید رفت و

به اندازه تمام تنهایی ها

 فریاد را

 در آغوش کشید

باید رفت و....

کاش می شد هیچ کس تنها نبود

کاش می شد دیدنت رویا نبود

گفته بودی با تو می مونم

ولی.....

                رفتی و گفتی آنجا جا نبود

                سالیان سال تنها مانده ام

               شاید این رفتن سزای ما نبود

                من دعا کردم برای بازگشت

                                     دست های تو ولی بالا نبود

                                    باز هم گفتی که فردا میرسی

                                      کاش روز دیدنت فردا نبود

 فرصتی نمانده ، پاهایم خسته است ، باید رفت ، باید رها شد از حصار تنهایی ، نمیدانم چگونه ؟ این چراها در مقابل دیدگانم ریلی به امتداد تمام زندگی ساخته اند ، شبانه آرزوهایم را در ژرف ترین نقطه ی ذهن کابوس زده ام دفن میکنم و با بقچه ی خاکستری خاطراتم راهی شهر رویایی خیال میشوم و از جاده ی پر از ابهام و تردید میگذرم ، گامهای لرزانم سکوت شب را میشکنند و من در برهوت تنهایی خویش به شمارش گامهایم میپردازم ...

امشب تمام ستاره های آسمان گریه میکنند امشب تمام مرغان هوا اشک میریزند امشب قلبی میشکند و صدای شکستنش به آسمانها میرسد من صدای شکسته شدن قلبم را شنیدم...

به یاد آنم که آفتاب عشقش در آستان دلم هرگز غروب نخواهد کرد

تازیانه های باد شلاق وار آن چنان پتکی بر سر فرود می آورند و با هر فرود گویی در گوش میخوانند که آی بیایید که امشب دلی دور از دلداده خون شد جامی بی می شکست و پروانه ای به گرد شمعی طواف نکرد امشب ساقی فریاد مستانه بر نیاورد که نوش..... مطرب آواز وصال نخواند امشب می خانه خالی بود همه میگریند حتی ستارگان در سوگ ماه

اگر روزی دلت لبریز غم بود

گذارت بر مزار کهنه ام بود

بگو این بی نصیب خفته در خاک

یه روزی عاشق و دیوانه ام بود

هیچ کس هیچکس را نشناخت

اثرات مخرب مصرف كراك :
اعتياد به كراك باعث از بين رفتن درد، استرس، اضطراب و احساس سرخوشى و همينطور تحرك زياد ميشود؛ افرادي كه به اين ماده اعتياد پيدا ميكنند بعد از مدتي اثرات كراك در آنها همچنين اثرات ديگري كه مصرف بلند مدت اين ماده بجا ميگذارد اينهاست:

از بين رفتن اشتها، كاهش شديد وزن، شكنندگى پوست، پيرى زودرس، افزايش فشار خون و ترشح هيستامين كه باعث خارش در فرد ميشه، كراك شديدا باعث خواب آلودگي يا به قول معروف "چرت" ميشود؛ مصرف اين ماده اگر بصورت كوتاه مدت ولي مداوم باشد اثرات مخرب جبران ناپذيري روي بدن فرد مصرف كننده ميگذارد مثل : عفونت اعضاي داخلي بدن، پوسيدگي دندانها، سرطان حنجره و ريه و نابودي كبد.

بطور كلي تمام اجزائيكه تحت تاثير مستقيم كراك هستند ذره ذره نابود شده و مي پوسند ؛ در بعضي افراد معتاد به كراك، عفونت به حدي است كه اجزاي بدنشان از هم جدا مي شود و گوشت بدن دچار عفونت مي گردد و به قول معروف "كرم" ميزند؛ حتما شنيده ايد بعضي از معتادين به كراك وقتي ميميرند آنها را غسل نميدهند چون هنگام شستشو اجزاي بدنشان از هم جدا ميشود ؛ نميدانم اين مساله تا چه حد درست است اما شنيده ام مصرف چهار روز كراك باعث مى شود كه تاثيراتش به مدت چند سال در بدن باقى بماند و موجب اختلالات حركتي و تضعيف حس بينايى و لامسه بشود.
 

اثرات كوتاه مدت مصرف کراک :
معمولا بعد از مصرف كراك، احساس افزايش انرژي و سرخوشي زياد به انسان دست ميدهد، ضربان قلب بالا ميرود، درجه حرارت بدن زياد ميشود، فشار خون افزايش پيدا ميكند، همينطور رنگ پريدگي، كاهش شديد اشتها و لرزش به خصوص در دست ها بوجود ميايد، اما اين ماده تاثير خيلي بدي روي چشمها دارد تا جائيكه در بعضي موارد به انحراف مردمك يا "لوچي كاذب" منجر ميشود.

اثرات دراز مدت مصرف کراک :
كاهش شديد وزن بدن، يبوست، بي خوابي شبانه، ضعف جنسي، رنگ پريدگي، تعريق شديد، سردرد، لرزش دست ها، پريدن عضلات، آب ريزش دائمي بيني، اضطراب و بيقراري شديد، گيجي، رفتار تهاجمي، افسردگي و حتي تمايل به خودكشي از اثرات بلند مدت مصرف اين ماده است.
 

امشب حس عجیبی دارم...دوباره این دله خسته هوای تورو کرده .

خدایا توی این همه ادم چرا من...چرا من باید این همه درد رو تحمل کنم..

مگه من چی کار کردم ...به کدامین گناه من مجرم به تنهاییم...

خدایا مگه تحمل من چقدره ...

بخدا دیگه بریدم...

تا کی باید شبا به اسمون نگاه کنم تا کی ...

اما بازم دمت گرم...

هر چی باشه تو خدایی و ما بنده ی تنهای تو...

خدایا کمکم کن... دارم کم میارم...

خدایا...خدایا... خدایا...

^{نبوده اي كه بشنوي سكوت ساده ي مرا}

^{نيامده اي كه طي كني مسير جاده ي مرا}

^{مني كه در نبودنت هميشه پيرو خسته ام}

^{هزار بار مرده ام كوير دل شكسته ام}

 
^{كنار جاي خاليت چه غصه ها نخورده ام}

^{چه گريه ها نكرده ام چه رنجها نبرده ام}

^{من مسافر هميشه خسته ام}

^{من كه تا رسيدنت مسافر هميشه ام}

^{شبي كنار ساحلم شبي ميان بيشه ام}

^{بيا بيا بدون تو هميشه غرق هق هقم}

^{بيا ترانه اي بخوان براي قلب عاشقم}

^{هميشه دوست دارمت بهانه ي بهاري ام}

 
^{تو هم بيا مرا بخوان بگو كه دوست دارمي ام .}

مانده در زندان قطب سرد عشق

در عبور کوچه باغ خاطرات

این منم تنها ترین شبگرد عشق

می گریزم با هجوم گردباد

مثل برگی در خزان سرد عشق

خسته ام از دیدن نامردمان

با تو هستم پس کـــجـــایـــی مرد عشق ...................

رنگ آبی اش را در ميان سياهی ها پنهان کرده تا تپش قلب نوزادی که اکنون چشمانش را باز کرده به گوش آدمکهای چوبی اين خاک بی ارزش نرسد .

تنها مشعلدار کهکشان پير خاطراتی را به آغوش می کشد که سنگينی شان زمين را ترک برداشته.

آيا اين همان آسمانی است که زمانی راز دار تکلّم اشک هايم بود؟

من نمی دانم و به ياد نخواهم آورد آبی آسمانی را

چرا که ديگر هيچ

 مداد رنگی ای در کيفم نيست...!

نمی خواهم بزرگتر شوم وهرگز از روز تولدم خوشم نمی آيد چرا که از خاطرات زيبای گذشته فاصله می گيرم.

خوشبختی را دیروز به حراج گذاشتند 

ولی حیف که من زاده امروزم

خدایا جهنمت فرداست

پس چرا من امروز می سوزم

سلام دوستای خوبم ممنون که یه تنها رو تنها نمی ذارین یک دنیا ممنون

از همه دوستایی که به وبلاگ من سر می زن یه خواهش دارم به این وبلاگ سر بزنید وبلاگ بهترین دوستمه خیلی جالبه تازه راه اندازیش کرده

www.ghorubeghamgerefte18.blogfa.com

به این وبلاگم حتما سر بزنیم موضوع وبلاگ در مورد شهرستان نطنز شهر خودمون خیلی جالبه

www.natanz-0.blogfa.com/